Van misstap naar ja-woord

“Al vele jaren heb ik een heerlijk huis in Frankrijk, waar we aardig wat maanden per jaar verblijven. Het is een oud huis waar altijd wel wat klusjes te doen zijn. Zo ook in juli 2023. Ik had net een nieuwe schotel op het dak gekregen en onze oude schotel kon eraf gehaald worden. Aan het einde van de dag hadden mijn vrouw Annemarie en ik nog even genoten van een glaasje wijn toen ik bedacht om die schotel nog even van het dak te halen. Annemarie stond beneden en ik gooide vanaf het dak wat losse materialen naar beneden. De schotel was te groot om te gooien dus ik pakte met één hand de trap vast en zette mijn linkervoet op de trede, nam de schotel in de andere hand en wilde mijn rechtervoet op de ladder plaatsen. Direct realiseerde ik me dat ik misstapte maar het was al te laat.

Met een klap viel ik op de grond. Annemarie zag mij alleen maar spartelen en roepen “Alles doet het nog, alles doet het nog”. Niets bleek minder waar achteraf. Annemarie belde naast het noodnummer ook onze Franse buren en zij hebben ons ontzettend geholpen. Met een brancard werd ik de ambulance ingereden en naar het ziekenhuis gebracht. Annemarie mocht niet mee. Ik kreeg allerlei onderzoeken. Een hele onzekere tijd.

De uitkomsten van de onderzoeken: gebroken ribben en borstbeen, een geperforeerde long en diverse gebroken nekwervels. Tijdens die onderzoeken zie je echt wel even je leven aan je voorbij gaan. Het voelde ook ontzettend eenzaam zo zonder Annemarie aan mijn zijde. Gelukkig hadden de buren al snel mijn mobiel gebracht, zodat ik wel met haar kon bellen.

Onze dochter Sophie kwam meteen vanuit Nederland naar Frankrijk en kon Annemarie gezelschap houden. Na een paar weken mocht ik het ziekenhuis uit. Ik was te kwetsbaar om al naar Nederland te gaan en moest verplicht rusten en niets doen in Frankrijk. Gelukkig hebben we een heerlijk huis, maar mensen die mij kennen weten dat ik moeilijk stil kan zitten. Dus de herstelperiode was voor mij een enorme uitdaging. Gelukkig werd ik goed verzorgd door Annemarie en Sophie.

Gedurende al die tijd niets doen kwamen ook diverse gedachten boven. De kwetsbaarheid van het leven, de zin van het leven, de liefde voor het leven maar bovenal de liefde voor mijn Annemarie. Ik besloot voor een tweede keer aan haar het ja-woord te geven.

Het plan was om het heel klein te houden, maar mijn dochter Sophie werd zo enthousiast van het idee, waardoor ze een heel feest met familie en mijn 30 beste vrienden heeft opgetuigd bij een klein prieeltje bij een wijnkasteel waar ik vaak kom. Het was een geweldig feest en ik ben ontzettend dankbaar dat ik dat mee heb mogen maken.

De val was heftig en het had ook heel verkeerd af kunnen lopen, maar ik ben ontzettend dankbaar dat het mijn ogen voor het leven en wat echt belangrijk is nog verder heeft geopend.”

Elk verhaal loopt door

Niets is zo veranderlijk als het leven. Het staat nooit stil. Elk verhaal loopt door. Een week na het schrijven van dit bijzondere verhaal volgde er nog een staartje.

“Voor de nacontroles in Nederland moesten ik in het ziekenhuis nog foto’s van mijn borstkast laten maken en mijn bloed laten controleren. Mijn arts was enthousiast over mijn vlotte herstel en gaf me zelfs een compliment dat ik er zo goed uit zag. Ik nam het compliment met trots aan.

Na een paar dagen kreeg ik de uitslag. Een uitslag die ik niet aan zag komen. Uit het bloedonderzoek blijkt dat ik chronische leukemie heb. Weliswaar in zo’n vorm dat een behandeling niet nodig is, maar ik voelde wel de grond onder mijn voeten wegzakken. Het feit dat ik geen behandeling krijg voelt wat onmachting. Ik ben een vechter. Als oud-ondernemer zit vechten in mijn bloed. Maar een behandeling zou meer kwaad dan goed doen is mij verzekerd. De uitdaging voor mij zit ‘m nu in het accepteren van het label leukemie en het geen hoofdrol te laten spelen. Dat vind ik nu nog lastig. Gelukkig is ook hier Annemarie een rots in de branding en loodst zij mij met haar nuchtere houding hier doorheen.”

Lees ook het blog ‘Moed‘ en het artikel ‘Schrijven‘.