Ik heb les gehad van het leven

“Allereerst wil ik graag uitleggen waarom ik mijn verhaal deel. Ik vind dat er te weinig verhalen gedeeld worden die gevoelig liggen. Seksueel misbruik is voor beide partijen, dader en slachtoffer, een ontzettend ingewikkelde kwestie. Het heeft niet zozeer met seksualiteit te maken, maar meer met machtsmisbruik, onderdrukking en familiepatronen. Wegstoppen van deze gevoelige verhalen is wat mij betreft geen optie. Deze verhalen willen, net als leuke verhalen, erkenning.

Mijn vader was een Hongaar en gevlucht naar Nederland ten tijden van de Sovjetbezetting. Eenmaal in Nederland kon hij zijn familie niet inlichten uit angst voor represailles. Mijn vader was een beschadigd man en gastarbeider in een vreemd land. Mijn moeder kwam uit een streng katholiek gezin en verliet het huis op haar 16^e. Mijn ouders trouwden jong en mijn moeder raakte al snel zwanger en kreeg kort op elkaar twee dochters. Ten tijde van mijn geboorte als derde dochter was mijn vader werkloos en mijn moeder depressief. Ze hadden een eenzaam bestaan.

Ik had de leeftijd van zo’n drie jaar toen mijn vader voor het eerst ’s nachts bij mij kwam, terwijl ik lag te slapen in mijn ledikantje. Mijn vader stopte zijn hand in mijn pyjamabroek. Ik werd half wakker en snapte niet goed wat er gebeurde. Droomde ik dit of was het werkelijkheid?

De volgende dag, toen mijn moeder met de buurvrouw ging wandelen, zei ik in mijn kinderlijke onschuld tegen mijn moeder dat papa ‘s nachts bij mijn bed was en zijn hand in mijn pyjamabroek stopte. Ik zag mijn moeder schrikken en ze verontschuldigde zich bij de buurvrouw door te zeggen dat ik nogal eens slaapwandel en zei tegen mij dat ik dit vast gedroomd had. Uiteraard gaf ik de situatie van de nacht nog geen betekenis gezien mijn leeftijd, maar door de reactie van mijn moeder wist ik dat er iets niet klopte, maar ik besloot er verder maar niet meer over te praten.

Naarmate de tijd verstreek werden de aanrakingen opdringeriger en mijn vaders handen zochten steeds vaker de intieme plekken. In het gezin, waar ondertussen ook 2 jongens waren geboren, was weinig aandacht voor mij. Over het steeds vaker voorkomende misbruik durfde ik niet te praten. Opvallend was wel dat mijn vader, zodra we op vakantie waren bij familie in Hongarije, mij met rust liet. Op Hongaars grondgebied heeft het misbruik nooit plaatsgevonden.

Tot ver in mijn puberteit ging het misbruik door. Het was in die periode dat ik het deelde met een vriendin. Zij was heel daadkrachtig en ging met dit verhaal naar haar ouders. Haar ouders kenden mijn ouders en geloofden het niet. Vervolgens stapte ze naar het schoolhoofd maar hij deed er ook niets mee, evenals de huisarts. Als laatste redmiddel besloot ik een brief aan mijn moeder te schrijven en mijn verhaal te delen. Mijn moeder besprak de brief met mijn vader, maar hij gaf aan dat hij met mij niets anders deed dan het gebruikelijke wat vaders doen met hun kinderen.

Toen ik 15 jaar was liep ik helemaal vast en lag verstard op bed. Mijn moeder kwam op mijn kamer, ging op het bed zitten en vroeg of het met mijn vader te maken had. Ik knikte. “Dit heeft niet te maken met alleen knuffelen?” Ik knikte weer. “Is dit een reactie omdat er veel meer is gebeurd?” En weer knikte ik. Dat was het moment dat mijn moeder besloot te scheiden van mijn vader.

Mijn moeder was van mening dat ik psychische hulp nodig had dus ging ik naar een psychiater. Na de eerste sessie gaf de psycholoog aan dat ik bij de volgende afspraak een fotoboek moest meebrengen met foto’s van mijn vader. Ik verstarde. Dat was een brug te ver.

Ik stond letterlijk op het punt om van een brug te springen toen een ontzettende sterk oergevoel naar bovenkwam: “Hé, wacht eens even. Ik hoef dit nog niet aan te gaan. Het is mijn leven. In mijn tempo ga ik het misbruik onder ogen komen. Maar nu nog niet. Ik ga een zo normaal mogelijk leven leiden nu.” Ik nam het heft in eigen handen.

Op 17 jarige leeftijd ging ik uit huis. Al snel trouwde ik met een 8 jaar oudere man. Een hele goede man, maar ook met een rugzakje en als twee gewonden honden vonden we steun bij elkaar. Ik raakte vlot zwanger en op 21 jarige leeftijd had ik twee dochters. Ik leefde een zo normaal mogelijk leven. Er was rust, maar onder die rust zat veel weggestopt.  

Ik kwam in contact met een hypnotiseur en ik wist dat ik hypnosesessies bij hem moest aangaan. De hypnosesessies gingen diep en het is een mooie manier om je problemen aan te gaan en te kijken wat er in je onderbewuste leeft. Zo kreeg ik meer inzichten wat ik al die jaren had weggestopt, maar ik kwam er ook achter dat ik niet verder kon met mijn man. Ik hield nog veel van hem, maar wilde ik verder komen en mezelf echt ontwikkelen, wist ik dat ik alleen verder moest dus scheidde ik van hem.

Ondertussen was ik 22 jaar en besloot de opleiding Psychosociale hulpverlener te volgen. Ik had niet de juiste vooropleiding, maar middels een toelatingsexamen werd ik toch aangenomen. Ik had lang gedacht dat ik niets kon, maar de toelating gaf mij moed. Eén van de onderdelen van de opleiding was sjamanisme. Ik was open, ontvankelijk en ontzettend leergierig. In één van mijn sjamanistische transreizen naar de zogenaamde onderwereld kreeg ik een hele duidelijk boodschap door: schrijf een brief aan je vader. De brief werd letterlijk gedicteerd:

Papa, ik zal nooit begrijpen waarom je het hebt gedaan.

Ik zal het ook nooit vergeten, maar ik kan het wel vergeven.

Ik kan je niet zien. Maar ik wens je een mooi leven toe in goede gezondheid en dat je gelukkig oud mag worden.

Deze brief heb ik naar mijn vader gestuurd, maar nooit een reactie op ontvangen. Wel werkte die brief voor mij ontzettend bevrijdend. Ik kwam er achter dat je door een ander te vergeven, ook jezelf vergeeft. Ondanks dat ik een kind was en volkomen onschuldig was, voelde ik me op de één of andere manier toch ook verantwoordelijk voor mijn verleden.

Tijdens de gehele periode van misbruik en met de nasleep daarna heb ik mijn kracht weggegeven. Op een paar sleutelmomenten werd ik bewust van mijn eigen kracht en die heb ik weten in te zetten om mijn leven vorm te geven. Ik heb les gehad van het leven en daar kan ik nu met dankbaarheid naar kijken.”