Wat ik niet wilde zien

Sophie ontwikkelde zich anders. Ze rolde laat. Kroop niet. Maakte weinig geluid. Liep pas toen ze vierenhalf was. Nu is ze elf, praat niet, is niet zindelijk en gaat met enorm veel plezier naar haar dagbesteding Anneriet in Doetinchem.
Maar lang voordat ik dat zo kon opschrijven, deed ik iets anders. Ik keek weg. Niet bewust, maar eerder zoals je een deur dichthoudt van een kamer waar je nog niet in durft.
Ik wilde dat Sophie ‘gewoon’ was. Ik wilde niet voelen wat het met me deed dat ze dat niet was. Dus hobbelde ik door. Druk, moe, leeg. De gedachten “Waarom ik, wat heb ik fout gedaan?” duwde ik weg zodra ze opkwamen.

De omkering
Op een dag werd het wegduwen zwaarder dan het voelen.
Ik ging zoeken. In boeken, op internet, in gesprekken. Niet om iets te leren, bleek later, maar om iets af te leren. De oordelen, de verwachtingen, het beeld van hoe mijn leven eruit zou moeten zien. Dat was wat tussen mij en Sophie in stond. Niet zij.
Langzaam begon ik iets te vermoeden wat ik eerder had weggewuifd: dat Sophie niet bij toeval in mijn leven was gekomen. En langzaam begon ik te vermoeden dat Sophie me iets liet zien wat ik anders nooit had gezien.
Toen ik dat écht zag, gebeurde er iets. Sophie werd niet anders. Ik werd anders.

Wat er overbleef
Ik leef nu meer in het nu. Meer vanuit mijn hart, minder vanuit mijn hoofd. Niet omdat ik daar hard aan heb gewerkt, maar omdat er ruimte ontstond toen ik stopte met vechten tegen wat is.
Er is een regel van Rumi die me lang is bijgebleven: de wond is de plek waar het licht binnenkomt. Ik weet niet of ik dat eerder had geloofd. Maar ik heb het zien gebeuren.
Sophie heeft me dat geleerd. Niet door wat ze doet, maar door wie ze is.
En ergens onderweg vond ik een zin terug die ik ooit, net na de geboorte van haar grote broer Dirk, in mijn telefoon had getypt. Ik wist toen niet waarom hij me raakte:

If life gives you lemons, make lemonade.

Nu weet ik het.

Lemon & Co
Lemon & Co is geboren uit deze ervaring. Een plek om te delen wat ik onderweg ben tegengekomen, niet als routekaart, maar als gezelschap. Voor wie ook ergens vastloopt op wat het leven brengt. Voor wie wil ontdekken dat aanvaarding geen nederlaag is, maar een opening.