Ik vind het zo’n mooi woord: aanvaarding. Het voelt zo compleet en allesomvattend.
Zo volledig in flow met het leven. En voor mij heeft aanvaarding heel veel aspecten in zich. In hoeverre je situaties kunt aanvaarden, heeft te maken met de bandbreedte van je onvoorwaardelijke acceptatie. Oftewel, hoe getraind ben je in accepteren wat er op je pad komt. Laat ik een voorbeeld geven.
Toen het eenmaal tot mij door begon te dringen dat Sophie niet zou opgroeien als een standaard kind had ik in eerste instantie echt veel moeite dat te accepteren. Ik bleef hoop houden dat ze nog een ontwikkelspurt zou krijgen. Het is gewoon heel lastig als je verwachtingen niet stroken met dat wat er werkelijk is. En komen ook allerlei programmeringen naar boven: ‘Wat heb je nu aan een kind dat de maatschappij veel geld kost?’, ‘Waarom overkomt mij dit?’, ‘Wat heeft het voor zin als je kind niet fatsoenlijk kan meedraaien en zijn steentje kan bijdragen aan deze maatschappij?’. Ik realiseer me dat dit stevige vragen zijn, maar in alle oprechtheid, dat waren echt de vragen waar ik me mee bezig hield.
Tot het moment dat ik er anders naar ging kijken. Wie bepaalt er eigenlijk wat een zinvol leven is? Moet ik niet de vraag stellen wat wij van Sophie kunnen leren? Van haar onbevangenheid, haar directheid, haar onvoorwaardelijke manier van liefhebben, niet bezig zijn met het verleden of toekomst, maar alleen maar het nu. En ik merkte door deze vraag te stellen, dat er een bepaalde zachtheid over me heen kwam. Ik maakte een shift. De wereld veranderde niet, maar ik veranderde mijn kijk op de wereld, waarin aanvaarding wel paste. Het voelde dat ik op de goede weg zat. Dit was het pad dat ik wilde bewandelen.
Het mooie is dat ik nu het gebrek aan aanvaarding kan zien in de reactie van mensen als ze Sophie zien. Een kindje dat anders is wordt snel gezien als buitenstaander. Het is voor mensen ongemakkelijk om te zien en het roept vragen op die mensen niet zomaar aan je durven te stellen. Dat is voor mij erg grappig om te zien. Het vertelt me dat ik Sophie volledig aanvaard zoals ze is, want ik zie de pijn, in de ogen van de mensen, die ik ook heb gevoelt. Dat te zien geeft me de bevestiging dat ik die pijn niet meer ken en dat ik daarin een enorme sprong heb gemaakt en dat voelt krachtig. Dat voelt als compleet. Dat is aanvaarding.
Deel dit blog via