In mijn blogs over het leven met Sophie laat ik altijd op een eerlijke manier zien wat het betekent om te leven met een meisje dat zich anders ontwikkelt. Vanuit mijn levensmotto: if life gives you lemons, make lemonade. Ik probeer de leermomenten te zien in lastige situaties. Maar er is één situatie waarin ik dat bijzonder lastig vind. Dat zijn de momenten waarop het voor Sophies grote broer Dirk echt even te veel wordt.
Want als ouders van een kind met een beperking is het altijd schipperen met aandacht. Voor Dirk betekent dat vaak wachten, aanpassen en een verantwoordelijkheid dragen die veel vragen van een tiener. Die verantwoordelijkheid draagt hij met verve, maar ik voel de pijn van die gedwongen situaties. Hij doet dat vaak zonder te klagen en vooral dan voel ik de pijn.
Ondanks dat hij stinkend gek is op zijn zusje, wordt hij regelmatig in moeilijke situaties geduwd. Een schreeuwende Sophie op straat, weliswaar vanuit vrolijkheid, maar toch. De blikken die hij richting zijn zusje ziet gaan. Een luier die verschoond moet worden tijdens een verjaardag. Maar vooral alle dagelijkse aandacht die naar Sophie moet om de sfeer gezellig te houden voor iedereen.
Als moeder vind ik dat soms zo lastig en verdrietig om te zien hoe hij zich terugtrekt om ons niet tot last te zijn, geen extra aandacht probeert te vragen, ons extra gaat helpen of geruisloos iets voor zichzelf gaat doen. Op de momenten dat er ruimte is, probeer ik dat te benoemen. Ik geef hem de ruimte om zijn ongenoegen en frustraties te uiten en luister zonder oordeel. Maar ik laat hem dan ook zien dat wat hij draagt, hem sterker maakt. Ik laat hem zien dat je beter kunt focussen op de lessen die er te leren zijn. Door de situaties te accepteren zoals ze zijn, niet te vechten tegen de werkelijkheid, te doorvoelen en te luisteren wat de situaties te vertellen hebben.
Daarmee heeft hij op een hele jonge leeftijd heel goed leren voelen, te relativeren en echt naar zichzelf en naar mensen te kijken. Dirk beoordeelt het leven niet in wat normaal is, maar in wat echt en authentiek is.
Dirk, we zijn zo trots op jou, jongen.
Deel dit blog via