In de planning stond dat we vandaag het blog Humor zouden posten. Ik vond dat alleen niet gepast. Vorige week heb ik namelijk slecht nieuws te horen gekregen. Mijn vader heeft longkanker, een grote kwaadaardige tumor in één long. Deze week vinden verdere onderzoeken plaats en daarna weten we meer. De hele situatie geeft nog eens extra dynamiek, omdat mijn moeder MS heeft en voor het grootste gedeelte verzorgd wordt door mijn vader. Dat maakt het nieuws extra moeilijk.
Vanaf het moment dat ik het nieuws hoorde gaan mijn gedachten met me aan de haal. “Wat als het helemaal fout is, wat als hij mijn zoontje Dirk niet meer naar de middelbare school ziet gaan, wat als hij veel pijn krijgt, wat als…, wat als…” Gevolgd door realisme. “Tja, mijn vader is 78 jaar en heeft een mooi leven gehad tot nu toe en ik wist dat dit moment er ooit aan kon komen.” Maar ook positieve gedachten passeren de revue: “Misschien is het nog wel te behandelen. Met één long zou je verder kunnen leven.” Allemaal gedachten, zowel positief als negatief, waar ik helemaal niets mee kan, maar die lastig te stoppen zijn.
Maar gezien de situatie besloot ik vannacht wel dat het blog Humor best even kan wachten en drong de volgende gedachte bij me op “Ja, Marieke…..je levensmotto is altijd wel ‘If life give you lemons, make lemonade’, maar hoe zit het dan in deze situatie? Als je nog midden in je zure proces zit? Daar word je stil van, hè. Maar wees nu ook zo mans om voor je levensmotto te staan” .
Ja, het klopt dat de verhalen en blogs meestal gaan over processen die al zijn doorlopen. Nu zit ik er middenin. En hoe werkt ‘If life give you lemons, make lemonade’ dan?
Allereerst: het is niet zo dat ik mezelf ontzeg om verdrietig te zijn. In tegendeel, op sommige momenten lopen de tranen over mijn wangen als ik denk aan het worst-case scenario. Mijn kop in het zand steken voor deze situatie doe ik ook niet. Ik denk dat het van belang is om situaties als deze volledig te ervaren, alle emoties toe te laten die zich aandienen. Accepteren dat je sommige situaties nu eenmaal niet in de hand hebt. Dat kan behoorlijk pijnlijk en frustrerend zijn en die momenten mogen er ook zijn. Ik zie echter ook de mooie momenten die ontstaan. De hechte band en de liefde die ik voel voor mijn vader en moeder. De mooie en kwetsbare gesprekken die ik heb met mijn broers. De lieve mensen om ons heen die hun hulp aanbieden of even een luisterend oor zijn. Het bewustzijn dat je bent wie je bent door de reflectie van de mensen om je heen. Het gevoel van verbondenheid voelen. Dat maakt weliswaar de situatie niet mooier, wel lichter. En dat is waar Lemon & Co voor staat.
Lees ook: Deadline
Deel dit blog via