Ik schrijf nu al zo’n twee jaar blogs voor Lemon & Co. Niet met een speciale reden en ook niet met een vaste regelmaat, zoals social media eigenlijk van je vraagt. Ik schrijf vooral wanneer ik voel dat ik weer iets de ether in wil slingeren. Puur op gevoel. En ja, dat is kwetsbaar.
Naast mooie reacties krijg ik soms ook een bezorgde blik. Dat mijn blogs wel veel van mijn kwetsbare kant laten zien. Maar dat is nu juist de bedoeling. In een wereld waarin zoveel wordt opgepoetst, wil ik juist graag de kwetsbare kant laten zien. Die rauwe, pure kant van het leven vind ik fascinerend.
Het leven met Sophie maakt dat wij als gezin niet zomaar even een weekendje weg kunnen. Op bezoek gaan bij vrienden is vaak een uitdaging, omdat Sophie overal knopjes ontdekt waar je niet op mag drukken en uitgangen weet te vinden die een weg zijn naar de wijde wereld en soms naar een drukke verkeerssituatie. Op de meest ongepaste momenten moet ik een broek verschonen. Ook vrolijk gillen vindt Sophie erg lollig en dat doet ze vaak precies op de momenten dat mensen het niet verwachten en ervan schrikken, bijvoorbeeld in de rij bij de kassa. Als moeder sta je dan met je billen bloot. En ja, soms voel ik me rot. Verdrietig. Eenzaam. Onmachtig. Maar het is wat het is. De situatie oppoetsen is dan niet mogelijk en dat is eigenlijk ook helemaal oké.
Juist in die momenten heb ik geleerd om die gevoelens te aanvaarden zoals ze zijn. Inclusief de fragiele emoties die erbij horen. Die gevoelens neem ik serieus. Ik druk ze niet meer weg. Ik luister beter naar mijn lichaam en ga steeds minder over mijn grenzen heen. In het verleden negeerde ik die signalen nog wel eens. Bagatelliseerde ik mezelf. En waarschijnlijk gebeurt dat soms nog steeds. Ook dat is oké.
Als ik nu verdrietig ben, laat ik dat er gewoon zijn. Ik durf het sneller te tonen en kan er gemakkelijker over praten. Juist die kwetsbaarheid kan ontwapenend zijn voor anderen. Het geeft mensen ruimte om zichzelf ook minder opgepoetst te laten zien.
Die levenshouding sijpelt inmiddels door in alles wat ik doe. Ook in mijn werk. En juist daarom zie ik kwetsbaarheid niet meer alleen als iets breekbaars, maar ook als een kracht. Het maakt me oprechter en daardoor kan ik ook makkelijker echt contact maken.
Terwijl ik dit zo opschrijf, realiseer ik me dat dit misschien ook wel mijn missie is met Lemon & Co. De citroenen die op je pad komen volledig aanvaarden. Met alle gevoelens die daarbij horen. Zodat je uiteindelijk ook de limonade kunt zien die in elke situatie verscholen ligt.
Deel dit blog via