…en aan alle andere kinderen die niet in het plaatje passen. Vandaag, tien jaar geleden, kwam jij ter wereld. In die afgelopen tien jaar heb ik meer over mezelf geleerd dan in alle jaren daarvoor (en ja, dat zijn er inmiddels best wat 😉).
Voor jouw geboorte nam ik veel dingen als vanzelfsprekend aan. Ik leefde het leven zoals het ‘hoort’: een huis, werk, een gezin, en het liefst ook een paar keer per jaar op vakantie… je kent het wel. Maar jouw komst, Sophie, zorgde voor een keerpunt. Jij leerde me om die vanzelfsprekendheid los te laten: over hoe het leven hoort te zijn, over wie ik dacht dat ik was, en over hoe een kind zou ‘moeten’ zijn.
Dat beeld had ik zelf opgebouwd: door mijn opvoeding, de maatschappij, de media. Eén ding was zeker: een meisje zoals jij paste daar niet in. Maar jij kwam en jij nam je plek in. Onmiskenbaar en vol overgave. Dus dat beeld dat ik had… dat mocht ik loslaten. En wat ben ik daar dankbaar voor. Want jij hebt me vrijer gemaakt, bewuster, en dichter bij mijn eigen kracht gebracht.
Dat ging niet zonder slag of stoot. Het leven met jou is prachtig, maar het heeft me ook uitgedaagd op manieren die ik nooit had kunnen voorzien.
Dingen die mensen zeiden, zoals: “Kinderen die er zo uitzien, zijn heel dom.”
Mensen die je aanstaren en daarna hard beginnen te lachen.
Vragen als: “Wist je dat ze zo geboren zou worden?” en “Heb je je niet laten testen tijdens je zwangerschap?”
De radeloosheid die ik soms voelde, en soms nog voel, als ik je niet begrijp, omdat je niet praat.
Mensen die niet snappen dat naar een verjaardagsfeestje gaan voor ons niet zomaar iets is. Omdat jij ieder moment ervandoor kunt gaan of alle apparaten binnen handbereik aandachtig test.
Al die momenten, en nog zoveel meer, hebben me gevormd. Ze hebben me geholpen te ontdekken wat écht belangrijk is. Jij leerde me te vertrouwen op mijn intuïtie. Jij leerde me communiceren zonder woorden (ook al klets ik zelf nog steeds graag en veel 🤣). Jij leerde me vertragen, want sneller is niet altijd beter. Jij leerde me bewustere keuzes maken. Jij leerde me wat intens knuffelen is. Jij leerde me minder bezig te zijn met wat anderen vinden. Jij leerde me leven in het nu. Jij leerde me dat niemand anders hoeft te bepalen wat een waardevol leven is. Jij leerde me ultraflexibel te zijn.
Maar boven alles: jij leerde me wat onvoorwaardelijke liefde is.
Lieve Sophie, mooi meisje… van harte gefeliciteerd. Ik hou van jou.
P.S. Ik deel deze ode niet om te laten zien wat ík allemaal geleerd heb. Ik deel dit om te laten zien dat als er iets op je pad komt wat je niet had ingecalculeerd, iets wat tegenzit, wat rauw is, wat pijn doet, je er ook anders naar kunt kijken. Kijk ernaar. Buig het om. Zet het om in kracht.
Het leven is altijd voor je. 💛
Deel dit blog via