Ken je dat? Dat je een verhaal zo vaak vertelt, dat het bijna voelt alsof je het bent. Het overkwam mij ook. Toen Sophie in ons leven kwam, had ik genoeg te vertellen. De eerste week in het ziekenhuis was echt een drama. Er gingen in mijn ogen zoveel dingen mis: in de communicatie met ons, in het geven van medicatie, in het voeden. Dat was verhaal 1. Het 2e verhaal was dat ik door de slechte start in het ziekenhuis moeite had om me met Sophie te verbinden. En daar was verhaal 2 geboren. Als mensen mij ernaar vroegen vertelde ik in geuren en kleuren beide verhalen telkens weer: over hoe het ging, wat we meemaakten, hoe zwaar het soms was.
Maar weet je wat ik ontdekte? Hoe vaker ik de verhalen vertelde, hoe meer ik de verhalen werd. Ik beleefde alles opnieuw: de frustratie, het verdriet, de onmacht. Mijn lijf reageerde alsof het weer gisteren gebeurde. Tot ik me realiseerde: dit helpt me niet.
Natuurlijk is het belangrijk om te praten en dingen te delen, maar als je merkt dat je verhaal je telkens naar beneden trekt, is het tijd om even pauze te nemen. Niet omdat je het weg moet stoppen, maar omdat je jezelf mag toestaan om meer te zijn dan dat ene verhaal. In mijn geval ging de aandacht naar het ziekenhuis en de lastige binding in plaats van ons lieve meiske Sophie (en natuurlijk ook haar grote broer Dirk).
Pas toen ik een beetje afstand nam, kon ik het zien zoals het is: een waardevol hoofdstuk. En nu kan ik erover praten zonder dat het me overneemt.
Deel wat je nodig hebt, maar voel ook aan wanneer het genoeg is.
Je bent zoveel meer dan je verhaal.
Deel dit blog via