Na mijn vorige blog kreeg ik vaak de vraag hoe de vliegreis met Sophie is gegaan. Eerlijk? Ik vind dat best lastig om te beantwoorden.
Onder het vakantieblog schreef Karin Berndsen: ‘dat komt op z’n Mariekes wel goed’. Wat is dat dan, op z’n Mariekes? Dus ik vroeg om uitleg. Het antwoord: met vriendelijkheid, stoïcijns en gewoon doorpakken. Bij dat ene woord bleef ik hangen. Stoïcijns. Voor mij had dat een negatieve klank. Alsof je je afsluit. Dus dook ik de stoïcijnse filosofie in.
Het bleek een misvatting dat stoïcijnen hun emoties negeren. In plaats van negeren laten ze de emoties er zijn. Ze doorvoelen wel. Ze weten dat emoties voortkomen uit ons oordeel over de situatie, niet uit de situatie zelf.
Precies zo ben ik die vliegreis aangevlogen. Ik ging op reis met een houding van niet weten. Als ik die houding ergens kon testen, was het wel op Schiphol.
Wat een drukte. Het leek wel een complete volksverhuizing. Gelukkig kreeg ik assistentie, maar er waren alsnog genoeg momenten van wachten in die drukte. En laat wachten nou net zijn wat Sophie volledig van haar padje laat gaan. Het ergst was het bij het boarden zowel op de heen- als terugreis.
Het poortje is nog dicht. Mensen drommen samen om aan boord te gaan en dan begint het wachten. Sophies lijfje verkrampt en wordt ontzettend sterk. Ze huilt. Ze krabt. Ik houd haar stevig vast om haar rustig te krijgen. Gelukkig ziet het KLM-personeel het vrij snel. We mogen uit de rij, door het poortje en de rust bij Sophie keert weer iets terug.
Testmomenten genoeg. Steeds weer dezelfde beweging: kalm blijven en doen wat de situatie nodig heeft. Troosten, afleiden, vasthouden.
Dat wil niet zeggen dat het niets met me deed maar uit ervaring weet ik dat handelen vanuit stress de situatie geen goed doet. Die emoties onderzoek ik later wel.
Wat maakte het dan vervelend? Het is de last die ik denk te zijn voor anderen. Maar dat is een oordeel. Natuurlijk zie ik de blikken. En ach… de vrouw naast me zei: ‘sjonge, jij moet wel altijd aanstaan’. Ze heeft gelijk, maar het is ook wat ik aankan.
Ik laat me steeds minder leiden door wat er buiten me gebeurt maar laat me juist steeds meer leiden door de kracht in mij. Dat maakt het leven alleen maar boeiender.
Of ik het nog een keer zou doen? Zeker wel. We hebben genoten van Noorwegen. Daar heb ik twee uitdagende reisdagen graag voor over.
En de vakantie zelf? De zorg voor Sophie is er altijd. Dat kan best pittig zijn, vooral als ik ga bedenken dat het anders zou kunnen zijn. Maar dan begin ik weer te oordelen over die altijd doorgaande zorg.
Met de houding ‘het is wat het is‘ wordt het leven een stuk gemakkelijker. Niet dat het me altijd lukt. Maar hé… wie zegt dat het gemakkelijk moet zijn?
De stoïcijnen zeggen: gebruik tegenslagen als richtingaanwijzers. Vanuit die gedachte is Lemon & Co ooit gestart. Blijkbaar heet dat stoïcijns.
Tot slot: een krijsende Sophie op de foto was misschien passender geweest.
Maar hé: je dochter kalmeren en een foto maken, dat gaat niet hè🤣
Deel dit blog via